Leren is een feestje!

 

Illustration of a Group of Kids Talking

Illustration of a Group of Kids Talking

In de afgelopen jaren heb ik als leerkracht vele vormen van feedback cadeau gekregen van de kinderen die ik les geef. Soms stevig en soms lief en aandoenlijk. En soms kwam iets echt binnen;  “Juf, jij bent echt een feestjes-juf.” zei Wouter een aantal jaar geleden, zo aan het einde van het schooljaar, tegen mij. Daar ik echt wel streng ben en behoorlijk had werk met de kinderen was ik positief verbaasde over deze uitspraak. Hij legde me in zijn eigen woorden uit dat ik van leren voor hem weer een feestje heb gemaakt. Soms door op locatie les te geven (ik ga graag naar musea), soms door dingen door de oogharen te zien en toe te laten, meestal door al het materiaal dat ik mee de klas in sleepte en heel vaak omdat ik het zo kort en bondig uitleg gaf, waardoor hij het in een keer snapte.

Ik veranderde van locatie en verloor Wouter een beetje uit het oog. Al viste ik af en toe bij mijn collega’s hoe het met hem ging. Deze week ben ik hem gaan opzoeken tijdens zijn musical uitvoering. Hij gaat uitvliegen naar de middelbare en word daardoor minder bereikbaar. Toen ik hem aan het einde van het optreden een compliment kon geven, riep een van zijn mede leerlingen: “oh, Wouter, je lievelingjuf is langs gekomen.” Hoewel ik deze woorden zeer waardeer, staat zijn brede glimlach mij vooral op mijn netvlies.

Door deze ervaring ben ik weer eens gaan  nadenken over de feedback die hij me 4 jaar gelden gaf en ontdekte ik hoe vaak ik de afgelopen jaren zijn compliment herhaald heb. Tegen mijn directe vrienden kring, maar ook steeds meer tegen de professionals in mijn omgeving. Ik vind leren inderdaad een feestje en wil dit graag overbrengen op de kinderen die ik lesgeef.

Nu hoor ik je denken: Leren is toch niet altijd een feestje?.

Ik kan in  mijn herinnering terg naar mijn basisschool periode en terecht komen op plekken waar ik echt geen plezier beleefde aan leren. Al die uren dat met een leesmoeder in een groepje hard op moest lezen waren geen pretje. Ik kan echter in mijn herinnering  ook terug naar de basisschoolperiode en terecht komen in dat geweldige noodlokaal (met sneeuwwitje op de buitenkant geschilderd) en genieten van de beelden die tot me komen. Wat een heerlijke periode was dat.feest

Ik kan mezelf nog zien zitten op die zolderkamer in het centrum van Alsmaar. Waar ik twee keer in de week naar toe fietste om remedial teaching te krijgen voor mijn dyslexie. Bij Ellen zijn was heerlijk, de weg er naar toe soms bar, maar feestelijk was het meest wel. Ik voelde me thuis, ze legde dingen kort en bondig uit, waardoor ik in een keer snapte wat de bedoeling was en ik voelde dat ik elke dag een beetje beter werd.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik de eerste keer een lezing mocht geven op het jonge kind congres. Vooraf gaand aan de lezing moest ik van de spanning bijna overgeven. Allerlei gedachten stormde door mijn hoofd. De lezing ging overigens prima, want ik sprak over een van mijn lievelingsonderwerpen. Het tweede jaar dat ik hier sprak, kon ik dan ook terug vallen op deze geweldige ervaring. Zelfs toen de zaal overbezet was, voelde ik me rustig.

Geïnspireerd door Wouter en de zoveelste video-blog van de Videovakvrouw besloot ik het gewoon te doen! Zelf een filmpje te maken. Ze triggerde mij door haar leerproces te delen. Het opende mijn ogen. Terwijl ik zag en zie als expert op het gebied van videoblogs maken leert zijn ook telkens weer. Ik kan met plezier kijken naar onderstaand filmpje. Tjee, wat heb ik een lol gehad

De winst in het proces van dit filmpje maken ligt er voor mij vooral in dat ik met plezier naar mezelf kan kijken. Iets wat ik voorheen maar matig kon. Daarnaast zie ik allerlei verbeter punten, zoals bijvoorbeeld dat het camerastandpunt er in het echt anders uit ziet dan ik had bedacht. Ik ben en blijf immers een globaaldenker, een beelddenker en heb minder oog voor details. Of toen ik alles klaar had en mijn filmpje naar youtube wilde versturen, maar de opslagruimte van mijn tablet vol was. dol enthousiast verwijderde ik de filmpjes die ik gebruikt had. die had ik immers niet meer nodig ….. of toch wel? In eens kon ik mijn hele filmpje wel vergeten. Leerpuntje voor de volgende keer. Ik kan er om lachen en neem mijn eigen leerproces minder serieus. Ik mag leren en plezier maken tegelijk!

EN gelukkig ben ik gezegend met een ICT-er in huis, die er voor zorgde dat ik mijn filmpje toch met je kan delen:

 

Als ik dan globaal terug mag kijken op al die jaren dat ik al op verschillende niveaus aan het leren ben, kan ik maar tot een conclusie komen:

LEREN IS EEN FEESTJE!

Tineke

 

 

Share Button

, , ,

Comments are closed.